اخذ عوارض از مردم با اینترنت پرو درست مثل عوارض تنگه هرمز!

این روزها بحث ارائه اینترنت پرو که از ان به عنوان اینترنت طبقاتی نیز یاد می شود بسیار داغ شده است. برخی سودجویان با سوء استفاده از شرایط، عموم مردم را از حق طبیعی خود محروم کرده اند و با به راه انداختن اینترنت پرو، کاسبی پر رونقی برای خود دست و پا کرده اند تا مشخص شود تحریم ها و محدودیت ها همواره برای عده ای نعمت بوده است و به همین دلیل هم بوده که هرگز تن به توافق با آمریکا به بهانه های افراطی و واهی نداده اند.

اخذ عوارض از مردم با اینترنت پرو درست مثل عوارض تنگه هرمز!

گفته می شود مدیرعامل یکی از اپراتورهای معروف موبایل کشور طرح فوق را پیشنهاد و اجرایی کرده است و با ارسال 4 میلیون پیامک تبلیغاتی مبنی بر تائید احراز هویت متقاضیان توانسته بیش از 450 هزار نفر کاربری را جذب کند که بهای سنگین اتصال به اینترنت بین الملل را پرداخت کرده اند. بهایی نزدیک به گیگی 40 هزار تومان که سود خالص اپراتور مذکور تنها از این طرح را به 2 هزار ملیارد تومان افزایش داده است که طبیعتاً با اتمام حجم مشترک، این سود مجدداً تکرار می شود و با افزایش تعداد کاربران اینترنت پرو، به عدد سود افزوده می شود.

وجه اشتراک اخذ عوارض از تنگه هرمز با اینترنت پرو

این اتفاق ما را به یاد موضوع تنگه هرمز و اخذ عوارض از تنگه هرمز توسط ایران می اندازد! موضوعی که سالها مغفول مانده بود و در بزنگاه جنگ با آمریکا مشخص شد می توان از این طریق درآمدزایی کرد و اکنون برخی مدعی هستند بین 15 تا 60 میلیارد دلار درامد سالانه نصیب کشور خواهد کرد. موضوعی که تا پیش از این وجود خارجی نداشت اما به یکباره موضوعیت پیدا کرد و به منبع درآمد کشور تبدیل شد. وجه تشابه اخذ عوارضی از تنگه هرمز با اخذ عوارض از مشترکین اینترنت پرو اینجاست که در تنگه هرمز تنها کشتی های خاص که احراز هویت شده اند می توانندبا پرداخت مبلغی عبور کنند و در ماجرای اینترنت پرو نیز تنها کاربران خاص که احراز هویت شده اند می توانند با پرداخت مبلغی عبور کنند! اگر اخذ عوارض از عبور و مرور کشتی ها از تنگه هرمز منافع ملی را تامین می کند اما بدون شک پروژه اینترنت پرو بر ضد منافع ملی تلقی می شود چرا که بزرگترین سرمایه هر حاکمیتی یعنی اعتماد عمومی به حاکمان به مرور از دست می رود. با عدم اجازه به عموم مردم برای استفاده از اینترنت بین الملل و اعطای مجوز خاص به برخی برای استفاده از آن بن هنوی این طیف خاص به عنوان شهروندان دوست تلقی می شوند و اکثریت مردم که از اینترنت بین الملل محروم شده اند به عنوان متخاصم!

اینترنت پرو باعث تفرقه بین حاکمیت و مردم

ناگفته پیداست که ادامه این مسیر تنها به شکاف عمیق تر بین حاکمیت و عموم مردم منجر خواهد شد و قانونگذار می بایست هرچه سریعتر نسبت به برچیدن بساط اینترنت طبقانی اقدام نماید. اینکه آقایان با توجیه حفاطت از زیرساخت ها و امنیت سایبری موضوع محدودیت اعمال شده بر اینترنت بین الملل را مثال می زنند یک آدرس اشتباه است چرا که بزرگترین حملات سایبری به زیرساخت های کشور در زمان قطعی اینترنت رخ داده است.

در ادامه توجه شما را به 3 حمله سایبری به زیرساخت ای کشور در زمان خاموشی اینترنت جلب می کنیم. دلایلی که ادعای تصمیم گیران برای قطعی اینترنت بین الملل برای عموم مردم را به کلی زیر سوال می برد:

1) قطعی گسترده اینترنت در آبان ۱۳۹۸ (نوامبر ۲۰۱9)

اعتراضات ۲۰۱۹ ایران

• در این دوره، ایران یک قطع تقریباً کامل اینترنت به مدت حدود یک هفته اعمال کرد.
• هدف اصلی: کنترل و مهار اعتراضات سراسری.
• در همین زمان:
  • گزارش‌هایی از حملات سایبری علیه زیرساخت‌های داخلی و خارجی ایران منتشر شد (از جمله اسکن و فعالیت بات‌نت‌ها از داخل ایران).
  • همچنین برخی گروه‌های هکری هم‌زمان از وضعیت استفاده کرده و حملات فیشینگ و DDoS علیه سرویس‌های داخلی و خارجی مرتبط با ایران انجام دادند.
• تحلیل‌های امنیتی نشان داد بخشی از ترافیک مخرب (مانند اسکن گسترده IPها) از شبکه‌های داخل ایران نیز دیده شده است.

2) قطعی‌ها و محدودسازی‌های ۱۴۰۱ (پس از اعتراضات مهسا امینی)

اعتراضات ۲۰۲۲ ایران

• از سال ۲۰۲۲ به بعد، اینترنت در ایران بارها به‌صورت منطقه‌ای یا سراسری محدود یا قطع شد.
• هم‌زمان گزارش‌هایی از:
  • حملات فیشینگ هدفمند علیه کاربران داخل ایران
  • حملات DDoS علیه وب‌سایت‌های دولتی و بانکی ایران
  • و همچنین بدافزارهای منتسب به گروه‌های APT منطقه‌ای
• در این دوره، بیشتر حملات ماهیت «جنگ سایبری کم‌دامنه اما مستمر» داشتند، نه یک حمله واحد بزرگ.

3) قطعی‌های امنیتی-نظامی ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶

قطعی‌های اینترنت ایران ۲۰۲۵–۲۰۲۶

• در برخی بحران‌های امنیتی (از جمله تنش‌های منطقه‌ای)، ایران دوباره قطع یا محدودیت شدید اینترنت اعمال کرد.
• گزارش‌های تحقیقاتی جدید نشان می‌دهد:
  • هم‌زمان با این قطعی‌ها، برخی شبکه‌های ایران در معرض حملات سایبری و اسکن گسترده آسیب‌پذیری‌ها قرار داشتند.
  • همچنین ایران خود نیز از ابزارهای تهاجمی سایبری (به‌خصوص علیه اهداف خارجی) استفاده می‌کرد.
• در این دوره‌ها، ساختار اینترنت ایران به گونه‌ای عمل می‌کرد که حتی با قطع اینترنت جهانی، شبکه داخلی (NIN) فعال می‌ماند.

 

اتفاقات تلخ تر از دی ماه 1404 در انتظار ایران

در حالی که بحران کنونی به واسطه نارضایتی مردم از حاکمیت به خاطر سوء مدیریت در بخش اقتصادی و معیشت مردم در دی ماه 1404 رخ داده، حاکمیت بدون توجه به این موضوع و بیکاری فزاینده در 3 ماه اخیر به واسطه قطع اینترنت و حمله به زیرساخت های کشور، تنها راه حفظ امنیت کشور را استفاده از اینترانت ملی ایران و قطع دسترسی عموم مردم به اینترنت بین الملل می داند! این در حالی است که اگر قرار به حمله سایبری به کشور از طریق اینترنت بین الملل باشد، این اتفاق به واسطه دسترسی دادن به همین عده محدود تحت عنوان دارندگان اینترنت پرو هم رخ خواهد داد. پس یا هیچکس نباید به اینترنت بین الملل دسترسی داشته باشد و یا همه می بایست از این حق شهروندی عادی خود بهره مند شوند.

مجریان اینترنت پپرو بدون تردید با دشمن همراهی می کنند

با توجه به تحمیل بیکاری به بسیاری از جوانان و از دست رفتن فرصت های شغلی دیجیتال و آسیب شدید به کسب و کارهای آنلاین به نظر نمی رسد اتفاقات خوبی در ادامه و با این شیوه عصر حجری در انتظار کشور باشد. اگر مسئولین یکبار اتفاقات دی ماه را با پوست و گوشت خود حس کردند، پس از اتمام جنگ می بایست منتظر خروش شدیدتر جمعیت عصبانی که به تعدادشان هم افزوده شده باشند. مدیریت این تعداد جوان عصبانی کار ساده ای به نظر نمی رسد … آنها که امروز حکم به محدودیت اینترنت بین الملل داده اند بدون ذره ای تردید در زمین دشمن بازی می کنند چرا که خواسته اصلی دشمن ایجاد نارضایتی عمومی و تفرقه در ایران بوده و هست که کشور با این موضوع به ظاهر ساده در جهت آن حرکت می کند.