ردیابی خلبانان جنگندههای ساقط شده با فناوری URT-46
در بسیاری از هواپیماهای نظامی، از جمله ناوگان نیروی هوایی آمریکا، یک سیستم حیاتی و کمتر شناختهشده وجود دارد که میتواند جان خلبان را بعد از سقوط نجات دهد؛ فرستندهای به نام URT-46. ردیابی خلبانان جنگندههای ساقط شده با چه فناوریهایی انجام میشود؟ وقتی یک خلبان نظامی در شرایط اضطراری مجبور به اجکت میشود، ماجرا […]
در بسیاری از هواپیماهای نظامی، از جمله ناوگان نیروی هوایی آمریکا، یک سیستم حیاتی و کمتر شناختهشده وجود دارد که میتواند جان خلبان را بعد از سقوط نجات دهد؛ فرستندهای به نام URT-46.
ردیابی خلبانان جنگندههای ساقط شده با چه فناوریهایی انجام میشود؟
وقتی یک خلبان نظامی در شرایط اضطراری مجبور به اجکت میشود، ماجرا فقط خروج از هواپیما نیست؛ از همان لحظه، یک زنجیره دقیق و از پیش طراحیشده برای پیدا کردن و نجات او فعال میشود. یکی از مهمترین ابزارهای این فرآیند، فرستندهای به نام URT-46 است؛ دستگاهی کوچک اما حیاتی که معمولا روی صندلی اجکت یا چتر نجات نصب میشود.
به محض اجکت، این فرستنده در بسیاری از موارد بهصورت خودکار فعال میشود. این ویژگی اهمیت زیادی دارد، چون خلبان ممکن است در اثر ضربه یا جراحت، توانایی فعالسازی دستی نداشته باشد. در چنین شرایطی، URT-46 بدون نیاز به دخالت انسان شروع به ارسال سیگنال اضطراری میکند.
این سیگنال روی فرکانس 406 مگاهرتز ارسال میشود؛ فرکانسی که بهطور اختصاصی توسط سیستم جهانی جستجو و نجات یعنی COSPAS-SARSAT تحت نظر است. روند کار به این صورت است که سیگنال فرستادهشده توسط ماهوارهها دریافت میشود و موقعیت خلبان، گاهی در عرض چند دقیقه، مشخص و به مراکز نجات منتقل میشود. این یعنی حتی اگر سقوط در مناطق دورافتاده یا شرایط جنگی رخ دهد، شانس پیدا شدن خلبان به شکل قابل توجهی افزایش پیدا میکند.
اما ماجرا به همینجا ختم نمیشود. خلبانان معمولا به یک سیستم ارتباطی پیشرفتهتر هم مجهز هستند که با نام CSEL شناخته میشود. این دستگاه علاوه بر ارسال موقعیت، امکان برقراری ارتباط امن و رمزگذاریشده را هم فراهم میکند. خلبان میتواند از طریق آن پیام صوتی یا متنی ارسال کند، موقعیت GPS خود را بهروز کند و مستقیما با تیمهای نجات در ارتباط باشد.
در مجموع، ترکیب این فناوریها باعث شده نجات خلبانان در عملیاتهای مدرن دیگر به شانس وابسته نباشد. از لحظه اجکت، یک شبکه هماهنگ از فرستنده، ماهواره و تیمهای نجات وارد عمل میشود تا اطمینان حاصل کند که خلبان، حتی در سختترین شرایط، گم نمیشود و در کوتاهترین زمان ممکن پیدا خواهد شد.
نکات مهم پس از زنده یابی خلبانان جنگنده سقوط کرده آمریکایی
- به هیچ عنوان پس از شناسایی به آنها حمله ور نشوید و آنها را کتک نزنید
- اولین اقدام پس از شناسایی، فیلمبرداری از وضعیت فعلی آنها است
- اقدام بعدی تعویض کلیه لباس های آنهاست چرا که در لباس آنها GPS هایی کار گذاشته شده تا نیروهای نجات بتوانند آنها را پیدا کنند. دقت کنید تمام وسایل شخصی آنها را هنگام دستگیری تحویل بگیرید حتی اگر یک انگشتر یا گل سر خانم خلبان باشد
- به پیشنهاد رشوه آنها توجهی نکنید و به پولی که همراه آنهاست دست نزنید. آنها سعی می کنند در اولین گام، شما را برای رهایی از اسیر شدن توسط نیروهای امنیتی، تطمیع کنند.(در آن لحظه به کشور و خون هزاران شهیدی فکر کنید که همین خلبانان روی آنها بمب ریختند)
- پس از تعویض لباس و تحویل گرفتن وسایل شخصی آنها، روی سر آنها را بپوشانید و تا محدوده 100 کیلومتری هرگز از محلی که در آن حضور دارید و یا به سمت آن می روید صحبت نکنید. به آنها نیز اجازه صحبت ندهید.
- در طول عملیات رساندن خلبانان اسیر شده به نیروهای امنیتی هرگز با تلفن همراه خود این موضوع را حتی به نزدیک ترین دوستان خود اعلام نکنید چرا که سرویس های شنود دشمن به طور فعالی اکنون کار می کنند و ممکن است جان شما به خطر بیفتد.
- پس از تحویل خلبانان به نیروهای امنیتی، اطلاعات هویتی خود را برای دریافت مبلغ جایزه درنظر گرفته شده به آنها بدهید.